Współpraca międzynarodowa
Projekty twinningowe
Projekty Bliźniacze (od angielskiej nazwy Twinning) są od wielu lat jednym z ważniejszych mechanizmów współpracy między krajami członkowskimi Unii Europejskiej a krajami przystępującymi do niej. Idea jest prosta. Administracja kraju beneficjanta ustala wraz reprezentacją Komisji Europejskiej zakres tematyczny projektu i w tak zwanej fiszce projektowej opisuje główne założenia i cele projektu, czas jego trwania oraz wysokość budżetu. Projekt dotyczy obszaru, w którym konieczna jest reforma, aby kraj spełnił warunki określone w procesie akcesyjnym.
Projekt Bliźniaczy czyli Twinning
Projekty Bliźniacze (od angielskiej nazwy Twinning) są od wielu lat jednym z ważniejszych mechanizmów współpracy między krajami członkowskimi Unii Europejskiej a krajami przystępującymi do niej. Idea jest prosta. Administracja kraju beneficjanta ustala wraz reprezentacją Komisji Europejskiej zakres tematyczny projektu i w tak zwanej fiszce projektowej opisuje główne założenia i cele projektu, czas jego trwania oraz wysokość budżetu. Projekt dotyczy obszaru, w którym konieczna jest reforma, aby kraj spełnił warunki określone w procesie akcesyjnym.
Następnie fiszka projektowa przesyłana jest do administracji rządowych wszystkich krajów członkowskich, które mogą zgłosić wolę udziału w projekcie. Partnerzy do współpracy, często są to dwa albo trzy kraje członkowskie, które tworzą konsorcjum, wybierani są w drodze konkursu przez administrację kraju beneficjenta. Jedno z tych państw pełni rolę lidera projektu, ponosi końcową odpowiedzialność za osiągnięcie rezultatów i wyznacza doradcę przy projekcie, który oddelegowany do pracy w kraju beneficjenta będzie koordynował realizację projektu.
W kolejnym etapie partnerzy tworzą umowę o współpracy, która szczegółowo opisuje planowane działania i przypisany im budżet oraz precyzuje ramy czasowe. Po zaakceptowanie treści umowy przez wszystkich partnerów, doradca przy projekcie przyjeżdża do kraju beneficjenta i zaczyna się faza realizacji. Rezultaty i zalecenia sformułowane w raporcie końcowym danego projektu twinningowego są z reguły postawą do napisania następnej fiszki projektowej. Dzięki temu kolejne projekty twinningowe tworzą logiczną całość przyczyniając się do kompleksowej reformy obszaru, którego dotyczą.
Projekty Bliźniacze okazały się bardzo skuteczną forma współpracy europejskiej i dlatego postanowiono, że będą kontynuowane w odniesieniu do krajów, które w maju 2004 r. przystąpiły do Unii. Dziś, gdy Polska jest członkiem UE i korzysta z szeregu innych europejskich funduszy i mechanizmów współpracy unijnej, w dalszym ciągu bierze udział w projektach bliźniaczych jako beneficjent. Jednocześnie jednak jest partnerem unijnym w projektach bliźniaczych, w których krajem beneficjentem są obecni kandydaci do UE.
Rola doradcy przy projekcie twinningowym
Doradca przy projekcie twinningowym (RTA od ang. słów Resident Twinning Adviser) jest zaangażowany w każdą fazę tej formy europejskiej współpracy międzynarodowej. Razem z liderami projektu ze strony kraju beneficjenta i krajów członkowskich, pisze umowę twinningową, która stanowi podstawę dla późniejszej realizacji projektu.
Gdy umowa uzyska akceptację wszystkich partnerów i zostanie przyjęta do realizacji przez finansującą projekt Komisję Europejską, RTA przyjeżdża do kraju beneficjenta na czas trwania projektu (z reguły 12–24 m-ce) a jego głównym zadaniem jest koordynacja realizacji działań zapisanych w umowie.
W końcowej fazie prac, doradca jest współodpowiedzialny za napisanie raportu końcowego, którego najważniejszą częścią są rekomendacje dalszych reform w obszarze, którego dotyczył projekt.
Projekty Bliźniacze (od angielskiej nazwy Twinning) są od wielu lat jednym z ważniejszych mechanizmów współpracy między krajami członkowskimi Unii Europejskiej a krajami przystępującymi do niej. Idea jest prosta. Administracja kraju beneficjanta ustala wraz reprezentacją Komisji Europejskiej zakres tematyczny projektu i w tak zwanej fiszce projektowej opisuje główne założenia i cele projektu, czas jego trwania oraz wysokość budżetu. Projekt dotyczy obszaru, w którym konieczna jest reforma, aby kraj spełnił warunki określone w procesie akcesyjnym.
Następnie fiszka projektowa przesyłana jest do administracji rządowych wszystkich krajów członkowskich, które mogą zgłosić wolę udziału w projekcie. Partnerzy do współpracy, często są to dwa albo trzy kraje członkowskie, które tworzą konsorcjum, wybierani są w drodze konkursu przez administrację kraju beneficjenta. Jedno z tych państw pełni rolę lidera projektu, ponosi końcową odpowiedzialność za osiągnięcie rezultatów i wyznacza doradcę przy projekcie, który oddelegowany do pracy w kraju beneficjenta będzie koordynował realizację projektu.
W kolejnym etapie partnerzy tworzą umowę o współpracy, która szczegółowo opisuje planowane działania i przypisany im budżet oraz precyzuje ramy czasowe. Po zaakceptowanie treści umowy przez wszystkich partnerów, doradca przy projekcie przyjeżdża do kraju beneficjenta i zaczyna się faza realizacji. Rezultaty i zalecenia sformułowane w raporcie końcowym danego projektu twinningowego są z reguły postawą do napisania następnej fiszki projektowej. Dzięki temu kolejne projekty twinningowe tworzą logiczną całość przyczyniając się do kompleksowej reformy obszaru, którego dotyczą.
Projekty Bliźniacze okazały się bardzo skuteczną forma współpracy europejskiej i dlatego postanowiono, że będą kontynuowane w odniesieniu do krajów, które w maju 2004 r. przystąpiły do Unii. Dziś, gdy Polska jest członkiem UE i korzysta z szeregu innych europejskich funduszy i mechanizmów współpracy unijnej, w dalszym ciągu bierze udział w projektach bliźniaczych jako beneficjent. Jednocześnie jednak jest partnerem unijnym w projektach bliźniaczych, w których krajem beneficjentem są obecni kandydaci do UE.
Rola doradcy przy projekcie twinningowym
Doradca przy projekcie twinningowym (RTA od ang. słów Resident Twinning Adviser) jest zaangażowany w każdą fazę tej formy europejskiej współpracy międzynarodowej. Razem z liderami projektu ze strony kraju beneficjenta i krajów członkowskich, pisze umowę twinningową, która stanowi podstawę dla późniejszej realizacji projektu.
Gdy umowa uzyska akceptację wszystkich partnerów i zostanie przyjęta do realizacji przez finansującą projekt Komisję Europejską, RTA przyjeżdża do kraju beneficjenta na czas trwania projektu (z reguły 12–24 m-ce) a jego głównym zadaniem jest koordynacja realizacji działań zapisanych w umowie.
W końcowej fazie prac, doradca jest współodpowiedzialny za napisanie raportu końcowego, którego najważniejszą częścią są rekomendacje dalszych reform w obszarze, którego dotyczył projekt.
liczba wejść: 1724